Δεν το πουλάω ρε φίλε - KLEarxos Stories

Έχω σταματήσει στην άκρη ενός δρόμου για να τραβήξω την συγκεκριμένη φωτογραφία ξημερώματα με το νέο φως της ημέρας να ξεπροβάλει από τον ορίζοντα.

Στήνω το μικρό τριποδάκι που κουβαλάω πάντα μαζί μου, βάζω το κινητό πάνω του και ανοίγω την εφαρμογή για φωτογραφία με νυχτερινή λήψη.

Και ενώ περιμένω να ολοκληρωθούν τα 60 δευτερόλεπτα που έχω βάλει στο app για να κάνει την λήψη σταματάει ένας τύπος με παπί (δεν τον ξέρετε είναι από άλλο χωριό) και μου λέει: χρειάζεσαι τίποτα? 
Μάλλον νόμιζε ότι έπαθε κάτι η μηχανή και σταμάτησα στην άκρη του δρόμου. 

Του απαντάω όχι, απλά φωτογραφία τραβάω. 

Ωραίο το μηχανάκι σου ρε φίλε συνεχίζει, στην πένα το έχεις, και στο τέλος με ρωτάει και αν το πουλάω και κάτι τέτοια κουλά.  Η απάντηση μου φυσικά ήταν ΟΧΙ. Όχι τώρα δηλαδή.

Έφυγε χωρίς να πει άλλη κουβέντα.

Εγώ όμως ήθελα να του πω κι άλλα, ήθελα να του πω σε καμιά 15αρια χρόνια που δέν θα έχει μείνει μαύρη τρίχα στα γκρίζα μου μαλλιά τα ξαναλέμε.

Μέχρι τότε που θα έχω κάνει αμέτρητα χιλιόμετρα σε επαρχιακούς δρόμους και εθνικές οδούς αλλά και χωματόδρομους τα ξαναλέμε. 

Αμέτρητα κάμπινγκ σαββατοκύριακου σε όλη την χώρα. 

Αμέτρητα ταξίδια στην Ελλάδα αλλά και το κοντινό εξωτερικό. 

ΌΧΙ τώρα. Είναι πολύ νωρίς. 

Ακόμα δεν έχω μάθει τα χούγια του KLEαρχου και αυτός τα δικά μου.

Όχι τώρα. 

Το αυθημερόν ταξίδι στην Σπάρτη που κάναμε πέρυσι τον Δεκέμβρη (θα αναφερθώ σε αυτό σε επόμενο post) ήταν μόνο η αρχή. 
Κι ας είχα να κάνω ταξίδι με μηχανή πάνω από 20 χρόνια.

Όχι τώρα.

Έχασα πολλά χιλιόμετρα 11 χρόνια που ήμουν με το παπί και θέλω να τα αναπληρώσω με τον KLEαρχο φυσικά.

Όχι τώρα λοιπόν. Δεν τον μπουλάω τον KLEαρχο ρε φίλε. ΟΧΙ!!

Συνεχίζεται....

Κοσμάς.